MANASLU (8163 M) - SPRING

ADVENTURE IN GREAT TEAMSPIRIT

SORRY – ENGLISH TEXT COMING SOON

Manaslu (8163 m) – Nepal – voorjaar 2008

Dutch expedition, without O2. Original goal was the giant Shisha Pangma (8012 m), but just before departure the borders closed to Tibet.
Klimteam: Niels van Veen, Miriam Knepper, Menno Boermans, Henk Wesselius, Katja Staartjes, Lakpa Nuru Sherpa en Nuru Gyalzen Sherpa
Route: normaalroute (noord-oostkant)
Resultaat: hoogste punt 7700 meter (13 mei 2008)
Compleet verslag: www.manaslu2008.nl

Berg van de ziel

De Manaslu – ‘berg van de ziel’– is de op zeven na hoogste berg ter wereld, gelegen in een boeddhistisch en weinig bezocht stuk van Nepal. Eerdere pogingen door Nederlandse klimmers werden ondernomen door Bart Vos (solo in 1999) en door een expeditie met gids Robert Steenmeijer (2003), beiden zonder topsucces. Wel beklom een Nederlands team in 1964 een 7000 meter hoge subtop van de berg: de noordtop (ook wel Manaslu II genoemd), een spectaculaire prestatie.
Katja: “Dat we in 2008 op deze berg terecht kwamen, was eigenlijk helemaal niet het plan…

Flexibiliteit gevraagd

Een achtduizender beklimmen met een klein en hecht Nederlands team, eigenlijk was dat al jaren onze droom. In maart 2008 is het zover: met een 5-koppig team staan we klaar voor de beklimming van Shisha Pangma (8013 m) in Tibet. Tien dagen voor vertrek ontstaan onlusten in Lhasa (de Olympische spelen vinden die zomer plaats in China). Het lijkt erop dat de grenzen van Tibet worden gesloten, maar niets is zeker. Wat nu?
Plan B wordt opgesteld voor de achtduizender Manaslu (8163 m). Er wordt als bezetenen gewerkt om in de resterende week alles over deze berg te weten te komen en een schaduw-website te maken.
Eenmaal aangekomen in Nepal blijkt het inderdaad onmogelijk om Tibet binnen te gaan, zodat plan B definitief uit de kast komt. Dit betekent dat alles terplekke 180 graden om moet: niet alleen de beklimming zelf, maar ook de logistiek. De honderden kilo’s bagage zouden voor Shisha Pangma per vrachtwagen tot vlakbij de berg worden vervoerd. Voor Manaslu ligt dat anders: 9 dagen te voet met dragers of via een helikopter.

Sterk team

Naast Henk en mijzelf bestaat het klimteam uit de ervaren klimmers Miriam Knepper en Niels van Veen. Fotograaf Menno Boermans verzorgt de communicatie en ondersteunt ons vanuit het basiskamp. Hij brengt de ervaring mee van een expeditie naar Broad Peak. Voor Miriam en Niels wordt het klimmen boven de 6500 meter een kennismaking.
Het idee was om zonder verdere sherpa-ondersteuning naar Shisha Pangma te gaan. Maar met plotseling een totaal ander beklimming voor de boeg besluiten we ondersteuning te zoeken bij Sherpa’s met ervaring op Manaslu. En zo wordt ons team uitgebreid met Lakpa Sherpa en Nuru Sherpa.

Beklimming

Na een acclimatisatietocht en de nodige improvisatie en organisatorische beproevingen arriveren we goed en wel in het 4800 meter hoge basiskamp. De weken daarna zijn er de gebruikelijke klimrondes, waarbij hoogtekampen worden opgezet om te wennen aan de steeds ijlere lucht. Alles loopt eigenlijk behoorlijk voorspoedig. En wat is de Manaslu een prachtberg!

Met twee andere ploegen bijten we op 12 mei de spits af voor een toppoging. We fixeren 500 meter touw in een steile wand, een tijdrovende klus met veel stilstaan in de kou. Het is dus laat in de middag, als we arriveren op 7450 meter, om het hoogste kamp op te zetten. Niet ideaal als voorbereiding op een topbeklimming, waarbij rust en vooraf voldoende drinken van levensbelang zijn. Maar dat is niet de grootste zorg: het blijkt de gezondheid van Miriam, die door het vele stilstaan in de klim omhoog onderkoeld is geraakt. Later die nacht, blijkt het onhaalbaar om als voltallig team te vertrekken. Henk, Nuru en ik starten gedrieeen, maar op 7700 meter besluiten we om te draaien. De zorgen om het team – gezondheid boven alles – maken dat de energie niet gericht is op de top. Wat is de top waard wanneer de gezondheid in het spel is? De top van een achtduizender halen lukt alleen bij 100% focus. En als alles klopt. Dat is niet het geval dit keer.

Koestering

Uiteraard teleurgesteld – maar wel allen gezond! – keren we terug in het basiskamp. Inmiddels koesteren we het bereikte resultaat, en vooral het proces van deze expeditie; de improvisatie alles om te gooien, de indrukwekkende beklimming én de intense teamgeest. Het was een ultieme test: een team wordt nog meer op de proef gesteld als het niet lukt het beoogde doel te halen. Als het – zonder top – toch lukt om samen goed af te sluiten, dan is dat iets om trots op te zijn.”